Eindelijkweg, eindelijk terug
De Heeren zijn
er weer, maar de algemene mails die zij schreven blijven hier te bewonderen.
In
chronologische volgorde:
-Hallo allemaal. Op 11 februari verstuurd uit het altijd mooie Hengelo
-Eindelijk internet. Op 14 februari gecreëerd in Tunesisch Tataouine
-Mail uit Libie. Gestuurd op 21-2 uit het splinternieuwe internetcafé in Tripoli (Libië)
-The big horror. Geschreven op 25-2, uitgeput uit Alexandrië (Egypte)
-Relaxen, driehoekige dingen en nog meer relaxen. 11-3 verstuurd, tijdens tussenstop in Cairo (Egypte)
-In de voetsporen van de paus. Op 19-3 geschreven vanuit het Amman van Il papa (Jordanië)
-Return to Europe. Op 9-4 verstuurd uit interessant Istanbul (Turkije)
-The Great Turkey experience. Geschreven op19-4 in enerverend Erzurum (Turkije)
-Wij zijn lekker in Iran. Kort maar krachtig, 23-4 in Teheran (Iran)
-Mail van mannen in jurken. Geschreven op 4-5, toen nog blij in Quetta (Pakistan)
-Poepchinees. Verstuurd op 8-5, kakkend in Quetta
-Discriminatie!!!! Geschreven op 17-5 in bloedheet Islamabad (Pakistan)
-BBBBIIIIEEEERRRR!!!! Bij elkaar gegaapt op 3-6 in oersaai Urumqi (China)
-uit de hoogte. Geschreven op 27-6 in het laag liggende Kathmandu (Nepal)
Hallo allemaal,
Hier het eerste emailtje.Helaas hebben de internetcafes het tot nu toe nogal laten afweten, maar wat doe je er aan. Dit mailtje komt dan ook vanuit Hengelo (van Maarten), omdat ik op dit moment even in Nederland ben vanwege het overlijden van mijn opa. Morgen tref ik de rest weer, in Zuid-Tunesie. En voor wie al enthousiast gemaild had: alle mailtjes zijn uitgeprint en gaan mee naar Daan, Jelle, en Maurits. Antwoord zal gaan volgen, in welke vorm dan ook. De reis is tot nu toe goed verlopen. De eerste dag wel 114 stationnetjes in Duitsland, maar dan betaal je ook niks. En we reden in ieder geval niet zo hard dat er kans was op ontsporingen. In Basel troffen we een prachtige jeugdherberg en de volgende dag hebben we de trein door de Alpen genomen. Aan de andere kant van de Alpen bleek het weer ineens verbeterd, en nadat deAlpen afgelopen waren kwamen we in Milaan. Daar het eerste probleempje. We wilden in de metro stappen met onze enorme rugzakken om en waren nogal herkenbaar als toerist dus doelwit. Met een slimtrucje zorgden een paar Italianen ervoor dat Maurits in de metro wegreed terwijl wij nog op het perron stonden en van dat moment van verwaarring probeerden ze gebruik te maken door te proberen mijn portemonnee tejatten. Helaas, we hadden het door en konden naar de jeugdherberg die zo uit de jaren 50 leek weggelopen. Als er nog eens iemand naaar Italie gaat: de jeugdherbergen van Florence en Napels zijn de hemel, die van Milaan en Rome de hel. Over hemel gesproken: in Rome hebben we il papa met een bezoekje vereerd, hij was er alleen zelf niet. Gelukkig stonden vele enthousiaste vrijwillgersklaar om ons de juiste hoeveelheid respect bij te brengen in het Vaticaan. Rome was wel erg mooi, je moet alleeen niet proberen het in een dag te doen.Dat is ons wel min of meer gelukt, maar we bereikten na Vaticaan, Colosseum,Forum Romanum, Piazza del Campodoglio, Pantheon. Spaanse trappen en Trevi-fontein meer dood dan levend de jeugdherberg. Kwam niet slecht uit, sliepen we tenminste door onze snurkende kamergenoten heen. Verder was in Italie Florence echt heel mooi, de toren in Pisa echt scheef, en bleek Napoli af te raden. We kwamen om 15.43 aan bij Pompeii, wat uiteraard om 15.40 dicht bleek te zijn gegaan. Maar goed, wel de Vesuvius beklommen en Herculaneum gezien. Ook zeker drie stakingen overleefd. Eerst de bussen, toen de treinen en metr's en toen (slim) de kaartjesverkopers. Toen we weggingen wilden net de vliegvelden gaan staken. We verlieten Italie via Trapani, een gat op het uiterste puntje van Sicilie,waar we wel heerlijk gegeten hebben. Een plaatselijke chefkok had zin om onste verwennen voor een zacht prijsje en wij hadden daar weinig bezwaar tegen.Overigens hebben we overal wel lekker gegeten, en vooral ook gedronken. behalve dat Dan last kreeg van mozzarella-allergie. Maar dan zie je nog eenseen Italiaans ziekenhuis van binnen. Tunesie bleek een heel andere en gelukkig ook goedkopere wereld, waar ik nu helaas verder weinig over kan vertellen omdat ik na een nacht al weer terug naar Nederland moest. De avond dat ik er was was het land wel in feeststemming, vanwege de overwinning in de kwartfinale van de Afrika Cup. De nederlaaag in de halve finale zal dus wel hard aangekomen zijn. Morgen treffen we elkaar weer op Djerba, voor de kust van Zuid-Tunesie. Ik vlieg daar aaar toe, Daan Jelle en Maurits zijn al waterpijprokend over landonderweg. Binnen niet al et lange tijd zullen we naar Libie vertrekken. Misschien dus nog even emailstilte, maar we doen ons best. Blijf vooral sturen! Voor nu hartelijke groeten aan iedereen, ook namens Maurits, Jelle en Daniel, Maarten
Eindelijk een internet cafe gevonden, middenin de Sahara in een klein plaatsje met maar liefst 6000 inwoners Ondanks het opeenstapelen van Sciopero na sciopero zijn we uiteindelijk in Tunesie beland.
Na een saaie bootreis van 8 uur kwamen we vorige week maandag in Tunis aan. Middenin een enthousiast volksfeest, omdat Tunesie in de kwartfinale van de Afrika cup had gewonnen van Egypte ofzo.Hierdoor duurde de taxirit 2 keer zo lang, want de taxichauffeur kon in dezedrukte de jeugdherberg niet vinden. Dinsdqgochtend heel vroeg moest Maarten het vliegtuig naar Nederland gaan halen. In Tunis was vooral de Medina heel erg leuk, en de restanten van Carthago ook. s avonds in een lokaal cafee gezeten, en met tunesiers sterke koffie gedronken en chicha gerookt = waterpijp Een traditie die we sindsdien elke avond trouw in ere hebben gehouden. Volgende dag naar Le Kef, een stadje in het Noorden, met boven de stad een mooie oude burcht. Hier wel heel koud, want het ligt behoorrlijk hoog. De volgende dag gingen we via Makthar, in hagelbuien, naar Kairouan, de heiligste stad van Tunesie, waar we Tunesie hebben zien verliezen van Kameroen en illegaal een biertje gedronken hebben. Vrijdag bezochten we de op drie na heiligste moskee van de wereld en gingen vervolgens naar El Jem. Daar kwam Maurits er achter dat hij zijn fototoestel had laten liggen in de louage, een long distance taxi. Dit kon de vreugde niet drukken, want het lokale Collosseum was zeer bezienswaardig en zelfs mooier dan die in Rome. Wij togen naar Sfax, alwaar wij een welverdiende nachtrust genoten. Hierna gingen wij door naar het eiland Jerba, waar geen flikker te doen was, maar Maarten onze gelederen weer versterkte (dropjes). In een hobbelige klotebus reden wij om naar Tataouine, alwaar wij heden ten dagen verblijven. Vandaag hebben wij heel veel Ksour gezien: de ene Ksar na de andere. Midden in de woestijn vloeit het water rijkelijk in de waterpijpen. Morgen door naar het land van de Grote Watermeloen: onze kameraad Qaddafi. In dit avontuurlijke land hopen wij enigszins in leven te blijven edoch communicatief gezien zullen wij een stapje terug moeten doen.Blijf vooral mailen, of begin ermee of stuur ons post naar Cairo.
In Allah verblijven wij,
Swalagier,
Wij, ons en de rest van ullie.
Hier een kort, en natuurlijk onverwacht, mailtje uit het land van de grote watermeloen. Want ja, ook in Tripoli is een Internet cafeDe grensovergang naar Libie is geindigd in een 6-5 overwinning voor Tunesie qua paspoortcontroles. De controles bij de grens bleken tot onze verbazing echter heel erg mee te vallen, ze hebben niet eens onze tassen gecontroleerdofzo. Dit niet tot ons verdriet, omdat we nogal wat Libisch geld bij ons hadden dat we op de zwarte markt hadden gewisseld. In Libie eerst naar Sbrata, waar de ruines liggen van een oude Romeinse stad. Hiervan was vooralhet theater erg mooi bewaard gebleven, erg stoer dus wel. Verder waren de romeinse ruines bij Leptis Magna een stuk interessanter, vooral het forum deden Rome lijken op een paar stomme stukken steen, huisresten van domme kakkerlakken (dronken kan hier niet) en andere onplesante dingen.Daarna door naar de hoofdstad Tripoli. Van deze stad begrijpen wij tot nu toe helemaal niets, al zijn we er nu al voor de derde keer. Het centrum is een parkeerplaats, alles is in het arabisch en de stad is een openbare vuilnisstort. Bovendien is alles dicht op momenten dat je het open verwacht (s' middags ofzo) en open wanneer je het niet verwacht (vooral kappers om 3 uur s' nachts).De grote watermeloen, de spirituele en materiele leider van de grote Jamahiriya, is overal in woord en portret terug te vinden. Vooral de portretten in uniform en mooie donkere zonnebril zijn erg vermakelijk. Dit is echter niets vergeleken bij zijn groene boekje, wat we allen hebben gekocht, waarvan je echt van je stoel rolt van het lachen. Onderwijs is nietgoed, vrouwen moeten baren en " The party system aborts democracy"!!Ook het registreren is een ware gebeurtenis (moet om land weer uit te kunnen). Eerst werden we met de taxi naar het verkeerde registratiekantoor gestuurd, vandaar door een agent naar de goede.Hier aangekomen gingen wij nietsvermoedend naar binnen. DOM DOM DOM!
Natuurlijk niet het goede loket, wachtkamer of persoon. We werden naar buiten de hoek om gestuurd, terug naar het begin van het complex, naar het vertaalbureau enz. voordat we eindelijk na meer dan een uur en 12 loketten verder het stempel in ons paspoort kregen.Zijn ook nog naar Ghadames geweest, een woestijnplaatsje in het zuiden van Libie. De busreis hierheen begon om 6.30 uur s'avonds en kostte maar 25 gulden per persoon. Dit bleek helaas nogal in de kwaliteit van de reis. De af te leggen afstand was zo'n 700 kilometer, waar de minibus zo'n 13 uur over zou doen. Dit leek ons al wat lang. En jawel, na slechts 8,5 uur rijden, begeleid door echt heel erg leuke arabische jammermuziek kwamen wij onder de kreet yes hotel in Ghadames aan. De snelle rekenaars onder u zulleninderdaad al begrepen hebben dat het tot ons ongenoegen toen 3 uur 's nachtswas. Hierdoor hadden we de keus uit 1, niet erg goedkoop hotel. Aangezien het echter heel koud was en we nogal slaperig waren toch maar daarheen.Gelukkig bleek Ghadames wel de moeite waard. De oude stad, de medina, staat niet voor niets op de World Heritage Lijst. We werden rondgeleid door een lokale gids, door een wereld van koelte, weinig licht en heel ingewikkelde samenlevingsregels waar een beetje antropoloog heel erg op zou geilen. Het complex was al zeker een eeuw of 15 oud, en had een ingenieus systeem om in de zomer koel te blijven, terwijl het beschikbare water ook nog eens eerlijk verdeeld werd.Daarna de woestijn. Met een echte oude Berber als chauffeur gingen we in een4WD de woestijn in. Eerst naar een soort fort, van waar je uit kon kijken over een flink stuk Algerije en Tunesie, en daarna werd het pas echt leuk: crossen in de zandduinen!!Nadat we een soort achtbaanervaring gehad hadden in de auto, mochten we eruit en beklommen weeen duintop om daar de zonsondergang te bekijken (ja, ik voel enige jaloezie boven komen). Ondertussen kregen we ook nog de kans om Fransen te irriteren, die wij natuurlijk ten volle benutten. O ja, van een duin afrennen is leuk, beklimmen iets minder (maar wel goede conditietraining).Na een helse bustocht terug (opstaan om half 5, nog veel meer jammermuziek en een chauffeur die de weg niet weet als belangrijkste ingredienten) zijn we weer terug in Triploi, maar we rusten niet uit, nee, we gaan onszelf verder martelen met een bustocht van (dit keer wel?) 13 uur naar Benghazi, aan de kust in Oost-Libie. Een korte rekensom leert dat we dan in zo'n 26 uur iets van 1800 kilometer hebben afgelegd. En dat voor 50 gulden pp.Mochten we niet overlijden, dan is het plan daar de universiteit te bezoeken, waarna we redelijk snel zullen doorreizen naar Egypte. Daar hebbenwe waarschijnlijk meer internetmogelijkheden en zullen we proberen iedereen persoonlijk te mailen.
Voor nu groeten uit de Great Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya,
Wij
P.S. Op veler verzoek: het weer is mooi, in de woestijn zelfs heel mooi (zonnebrand en -bril intensief gebruikt). Alleen s'nachts brrrrrr
Alweer een bericht, heel snel alweer, om al jullie mailtjes nu goed te kunnen beantwoorden. Maar eerst even nog een verhaaltje over onze wonderlijke avonturen.....Hebben jullie wel eens in Nederland in een kleine bestelwagen gezeten met een in jouw ogen groot aantal mensen? Hoeveel zijn dit er? 6 of misschien wel 8?? Dat zit krap he!!!!Dit dachten wij ook tot enkele dagen geleden. Zoals jullie misschien nog welweten gingen we met zo'n busje op weg naar Binghazi. Wij hadden gehoord dat dit een redelijk COMFORTABELE BUS zou worden (big bus yes, comfortable). De reis zou zo'n 12 uur gaan duren.regel 1: geloof nooit een Engels sprekende lul die bij de Libische busmaatschappij werkt. regel 2: als je weet dat een reis minstens 12 uur gaat duren, neem voor 2 dagen eten meeregel 3: wanneer je weet dat je dit in een minibus gaat doen, wees kleiner dan 1m 50cmregel 4: wanneer je ziet dat er heeeel veeeel mensen al in het busje zitten.....STAP NIET IN!!!!!Dan volgt nu het ongelooflijke, Wedden Dat winnende aantal mensen dat in eenMasda E2000 past!!! Denkt uw 10??? Jammer, wie biedt er meer?Hoor ik 14??? dat was nog te doen geweest 15??? JAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!als je een ieder zijn benen in zijn nek vouwt past het!!!!! Zo zijn we dus, in het begin nog lachend, op reis gegaan naar Binghazi. Een van de toevoeg-problemen was dat de busreis niet 12 uur, maar 18 uur duurde,waardoor we compleet comatueus (dood, voor de minder medisch aangelegden onder u) aankwamen op, wat gek genoeg een vuilnisbelt leek te zijn. Dood op ons bed gestort. We werden wakker, het was een markt, die hier echter zeer waarheidsgetrouw was gecamoufleerd als een hele vieze vuilstortplaats. En ja, hierop stond een hotel! Maar goed dat het niet duur wasOndertussen zijn we weer bijgekomen, en zijn de meeste suicidale neigingen overgegaan. We zijn nu in Egypte, en zijn daar met een echte comfortable busheen gegaan. Vandaag hebben we lekker helemaal niets gedaan behalve een beetje door Alexandrie slenteren.
Ons (verzin je niet, wij zijn)
P.S. en waren bijna
Hallo kou lijdend Nederlands
volk,
Nee,
we zijn nog niet overleden of opgepakt, we hebben alleen even 2 weken niet gemaild omdat we het erg druk hadden met....eh...nou ja, erg druk dus.Na Alexandrie zijn we snel doorgegaan met de trein naar Cairo. Dit was goedkoop, 3 gulden. Met z'n vieren wel te verstaan. Dan moet je wel 200 kilometer 3e klas reizen, vies en vol, maar voor deze afstand was dat best uit te houden. Ondanks onze zorgen dat de wagon waar we in reisden onderweg was naar de schroothoop, zijn we toch in de 16 miljoen inwoners tellende hoofdstad aangekomen.Hier zijn we dan maar meteen een week gebleven,omdat in we moesten wachten op visa en gesprekken met de geografen van Cairo University.Eerst zijn we voor de toeristische mogelijkheden van Cairo gegaan. De eerstedag dus naar het Egyptisch museum, gezellig samen met de president van Zambia. Hierin enorm veel sarcofagen, hieroglieven, tombes en Tut-Ankh Amon meuk. Behoorlijk interessant en leuk, alleen na een tombe of 25 verslapt de aandacht toch enigszins.Hup pyramides dachten wij dus. Wij mee met een door ons perfekte hotel geregelde chauffeur. Eerst naar de pyramide van Zozer ofzo, de oudste mastaba (wa's dat dan he). Daarna naar de pyramides van Giza, 3 grote pyramides en een grote sfinx en nog wat klein spul van ongetwijfeld ook grote archeologische waarde. Groot en indrukwekken, zoals jullie al verwachtten. Jammer zijn de mensen bij de pyramides die je een kameel, een paard, papyrus, kleine pyramidetjes, sfinxen en andere rotzooi aan willen smeren. Voor de mensen die hierop hoopten, van ons zal je het niet krijgen, de informele economie van Giza is door ons niet gesponsord.Hierna zijn we in Islamitisch Cairo geweest, om de daar aanwezige moskeeen (veel) te bezichtigen. Alhier kwamen we een zeer aardige egyptische rechtenstudent, Hassan, tegen, die ons wist te vertelllen dat de grote moskee enorm duur was, en dat we beter naar een andere, net zo mooie en veelgoedkopere moskee konden gaan. Verbaasd door dit staaltje Egyptische vriendelijkheid volgden we onze vriend, en aangekomen bij de moskee betaalden wij grif 10 pond per persoon om deze "blauwe" moskee binnen te mogen. Wel even de schoentjes uit. Binnengekomen bleek deze moskee nogal saai te zijn, maar niet getreurd, snel naar het beloofde prachtige uitzicht (tot aan de pyramides!) vanaf de minaret. Wat schetst onze verbazing; de minaret valt niet te beklimmen, hoe is dit mogelijk? Even terug naar Hassan. Aangekomen bij de ingang van de moskee blijken helaas zowelHassan als de kaartjesverkopers op mysterieuze manier in rook op te zijn gegaan. Net als ons geld dus. Vloek, tier, lach, scheld! Na deze vrolijke happening vertrouwden wij dus helemaal geen enkele Egyptenaar meer.
Behalve dan misschien de mensen van de Universiteit, waar wij later heen gingen. Na enige moeite gelukte het ons om binnen dit zwaar bewaakte complexbinnen te dringen. Op elke straathoek is het trouwens dringen door de grote hoeveelheid zwaarbewapende politieagenten. En dan zijn er ook nog verkeersagenten en de "tourism police", die geen AK47 hebben. Maargoed, we waren dus na 5 controleposten binnen gekomen in het Universtiteitscomplex, waarna we een eigen escorte kregen naar het gebouw van Geografie. Hier werden wij gebracht naar de kamer van de Oppergodin van de Egyptische Geografie, met als goddelijke attribuut het Belletje waarmee zij haar persoonlijke dienaren in een mum van tijd tot haar kon laten verschijnen. Daar aangekomen werden zij verblijd met een opdracht als 'het ophangen van een kaart', iets wat natuurlijk beneden haar waardigheid was om zelf te doen. Wij, als geeerde gasten kregen echter een speciale behandeling, te beginnen met een prive college van Hare Opperheid zelve, behandelend de physische geografie des Egyptes. Enkele dagen later mochten wij wederkeren en de schare van haar enthousiaste toehoorders vergezellen in een queeste naar het vergaren van zoveel mogelijk kennis. In het Arabisch. Kortom, een college met als onderwerp Milieugeografie. Speciaal voor ons werden er enigeEngelse termen als "overgrazing" en "soil erosion"tussendoor gegooid. Na het college mochten we even praten met de studenten, wat ontaardde in het uitdelen van handtekeningen, schrijven in agenda's en, uiteraard, een aantalgroepsfoto's. Vooral de dames waren niet weg te slaan, maar desalniettemin moesten onze popsterren hun weg vervolgen. Serieuze kost wachtte namelijk: de atlas van Egypte uit 1967 en enkele geologische boeken van voor de oorlogeisten onze aandacht op. Na een half uur geveinsde interesse gingen wij doornaar een bevolkinsgeograaf die uitweidde over de arbeidsmigratie van Egyptenaren naar andere Arabische landen, wat wel interessant was. Ook beantwoordde hij enige vragen onzer zijde. Na de gebruikelijke offers vervolgden wij onze weg, inmiddels ook in bezit van visa voor Jordanie en Syrie.
Na Cairo gingen we door naar Luxor (dit keer wel tweede klas), de Egyptischetoeristenattractie nummer 1. Hier waren we wel erg herkenbaar als Nederlanders, aangezien we op de fiets de verschillende bezienswaardigehedenmet een bezoek vereerden. En dat zijn er nogal wat in Luxor. De Valley of the Kings, en de Karnak Temple en de Luxor Temple waren de hoogtepunten, maar ook de Valley of the Queens , de tempel van Hathseput (bekend van...) en de Colossi van Memnon mochten er zijn. Karnak Tempel was echt enorm (1500x 800 meter), met daarin onder andere een zeer indrukwekkende pilarenzee, met honderdzoveel pilaren van elk een meter of 30 hoog,.Overigens verbleven we in Luxor in een hotel met als hoogtepunt een dakterras. Om 6 uur was het daar het leukst, want het moment van de zonsondergang wordt dan luidkeels bezongen (aan het geluid te horen vinden ze het jammer) vanaf de vele minaretten. Dit ontaardde in een kakafonie van imams zonder zangtalent, genoeg om kleine kinderen aan het huilen te krijgen, ratten de stad uit te jagen en ons even aan het lachen te brengen. Na een tijdje kwam toch een verlangen naar oordopjes boven.Een klein minpuntje van Luxor was het ontbijt, okee we hadden kunnen weten dat moddervette pannekoeken en omeletten op de nuchtere maag misschien niet goed vallen, maar toch.Dat was Luxor. Toen kwam Aswan. De eerste dag kampten we nog een beetje met de naweeen van ontbijt a la Luxor, maar daarna kregen we het pas echt druk. Met een felucca over de Nijl dobberen, zonsondergang bekijken vanaf een varend restaurant, in parkjes klaverjassen, en veel thee drinken. Maar we hebben ook nog de geografisch zeer verantwoorde stuwdammen bezocht en een stukje cultuur meegepakt bij de Nubiers en de tempel van Philae.Toen kwam het hoogtepunt. Althans, als ze het ding overeind hadden gezet en afgemaakt. Nu bleef het vooral een unfinished obelisk, het grootste stuk half afgemaakte steen en tegelijkertijd de grootste toeristische afrader vanEgypte.Nu zijn we weer in Cairo, na een treinreis dit keer in de eerste klas. Het was echt vervelend dat er geen 2e klas kaartjes meer waren. Dit dwong ons tot een comfortabele rit met veel beenruimte. Na een hoop geinternet kunnen we morgen onze ontspanningspolitiek weer doorzetten in de Sinai. St Katherine's Monastery en snorkellen in de Rode Zee staan op het programma.
In Egypte verblijven wij,
Wij
P.S. Ontroerd zijn wij dat wij (voor velen) een onmisbaar element blijken in hun onderlinge relaties.
Hier het nieuwste relaas over onze bezoeken aan de heilige en minder heiligeplekken die de eer hebben gehad ons te ontvangen. Vanuit Cairo namen wij de bus naar Mount Sinai, voor de goddelozen onder u, dit is de berg waar Mozes de 10 geboden overhandigd kreeg. Ook nog iets met brandende braamstruiken enzo. Nu hadden we natuurlijk gewoon aan de voet van de berg in het hotel kunnen gaan slapen. Maar nee, wij bikkels kiezen niet voor het geplaveide pad. Dus gingen wij in het nachtelijk donker over het kamelenpad naar de topvan de berg, onder begeleiding van een kameel en een gids. Na een tocht van 1,5 uur kwamen we boven aan. Hier bleek het al redelijk koud te zijn, maar overvallen door godvruchtbaarheid trokken wij ons hier niets van aan en kropen weg in onze warme slaapzakken, na een sigaartje gerookt te hebben en even decadent naar huis gemobield te hebben. Heldere sterrenhemel, chokaladecake en slap geblaat konden toch niet verhinderen dat we het langzaam steeds kouder kregen. Ondanks de temperatuur (onder 0) en de stenenondergrond konden we toch zo nu en dan in de vergetelheid wegzakken. Tot dateen of andere Japanse sekte om 4 uur 's nachts ons kwam verblijden met de Japanse versie van Les Miserables, begeleid door hun zaklampen in onze gezichten. De aanblik van 4 gekke hollanders die in de vrieskou boven op eenberg liggen is ook voor Japanners iets nieuws blijkbaar.De zon wist ons om iets voor 6 nog net van de ergste onderkoeling te redden.Al snel bleek dat het niet voor niets was geweestg, het uitzicht was echt magnifiek! Na 3 uur waren we weer genoeg opgewarmd en waren er genoeg foto's genomen, zodat we de afdaling konden aanvaarden. Beneden zouden we, na het afdalen van de drieduizend treden van boetedoening (aangelegd door een monnik, je vraagt je af wat hij misdaan had) verwelkomd gaan worden door de monniken van St. Catherine's Monastery (we hoopten op hete koffie). Het mocht niet zo zijn. Helaas waren deze en de drie volgende dagen uitgekozen om de monniken tot bezinning te laten komen / te laten vasten / bij te latenkomen van het bezoek van de paus / ?. In ieder geval was de boodschap: dicht. Wij dachten: jammer, de toergroepen die uit Peru, Japan of waar dan ook kwamen hadden het er iets moeilijker mee en de zakdoekjes werden tevoorschijn gehaald.Een klein minpuntje was toen het feit dat er geen bus was naar onze volgendebestemming: Dahab. En de wet van vraag en aanbod werkte prima, zo merkten wenadat we ons blauw hadden betaald aan de enige beschikbare taxi, waarin we tot overmaat van ramp ook nog eens een van onze cd-hoezen lieten liggen. VVVVVLLLLOOOOEEEEEEEKKKKKKKK!!!!!!!! Vooral Daan en Maarten werden zwaar getroffen, hoewel Maurits nu ook zielig wil zijn.Dahab bleek ongeveer het meest relaxede plaatsje wat je kunt verzinnen, Bob Marley had er graag oud willen worden. Iedereen ligt er een beetje in strandtentjes, en mocht er ooit de behoefte ontstaan op te staan dan is het koraalrif zeer dichtbij. Dit hebben wij al duikend en snorkellend dan ook veelvuldig bekeken, en het was in een woord: mooi.Na een dag of 4 compleet niksen (zelfs dineren kon liggend), begonnen we toch een gevoel te ontwikkelen dat langzaam de boodschap: genoeg! uitstraalde. Dus op naar land nummer 9.Ook de bootmaatschappij van Egypte naar Jordanie had de economieboekjes goednagelezen, want er was een "special price" voor debuitenlanders diedeze boot wel moeten nemen: 43 US$ pp voor een uurtje varen.Aangekomen in Aqaba bleek ome Maurits bevangen door een vlaag van lichaamsliquidatie (voor de simpeole zielen, wat+eren uit 2 gaten tegelijk),zodat we een rustig dagje hadden, waarin we echter wel een belangrijke ontdekking deden: IL PAPA KOMT!En we waren hem in Egypte en Rome al net misgelopen, dus we dachten nu of een andere keer, maar liever nu, dus we pakten snel de bus (nou ja, busje) naar Amman waar we net aangekomen zijn en overmorgen de paus gaan zien, als alles goedgaat. Misschien is er zelfs nog een manier om hem achterna te reizen naar het Heilige Land, we zullen zien.
Met dank voor die bloemen,
Ons
P.S. Het zou kunnen dat we een tijdje niet mailen, want Syrie heeft internetverboden. We verwacten natuurlijk wel van iedereen post in Damascus!
De i ýs hýer een ý, als dat býj jullýe problemen oplevert, vette pech, blame the Turks! Ook foutmeldýng dat we te veel maýl hadden, dus als je geen antwoord krýjgt op je maýl, blame the hotmaýl company.Lang geleden ýn Jordanýe.....výer Nederlanders staan heeel vroeg op om de pauselýjke zegen te ontvangen. Hýervoor moesten zýj om half zeven ýn het stadýon van Amman zýjn. Om 9 uur kwam de grote geestelýjke ýn zýjn pausmobýel ýn het stadýon een ereronde maken, waarna de 3 uur durende mýs begon. Hýerýn zýjn wýj gezegend, bewýerookt en behostýet. Ook zýjn we nog bewaterd en hebben we Satan afgezworen. Voor de mensen dýe er aan twýjfelden, het ýs nu zeker: wýj komen ýn de hemel.Daarna een auto gehuurd, Hyundaý Atoz, om ýnspýrerend Amman achter ons te laten. Gekweld door onze eýgen slechte bandjes gýngen wýj zýngend (Hey Hey stupýd, what do YOU know about love) op weg naar Wadý Rum, ýn het zuýden. Dwars door een zandstorm kwamen wýj daar uýteýndelýjk vlak voor zonsondergang aan, waarna we na veel eten de bedouýnentent ýndoken. De volgende dag weer vroeg op om door de daar aanwezýge stoere bergen te hupsen. Naast het brýljante uýtzýcht waren daar ook nog de lokale heýdý s gewapend met blokfluýten om hun schaapjes býj elkaar te houden en een Nederlands schaapje aan de haak te slaan. Wýj hýelden het býj thee.Toen door naar Petra, Jordanýe s nr. 1 sýte (bekend van TV en výdeo, met name Indýana Jones). Een oude stad van de Nabateeers, uýtgehakt ýn rotsen, dýe wýj ýn een heeele lange en kýlometersverslýndende dag hebben bezýchtýgd. Wederom erg stoer, met nog steeds mooý weer. Hoe anders was dat de volgende dag. In Petra startte de auto al nýet door de ýn enthousýaste hoeveelheden neerdalende regen. Na wat overtuýgýngskracht gýngen we dan toch wat moeýzaam op weg. Zodra we ýets hoger ýn de bergen kwamen begon de ellende: sneeuw!. Daarbýj ook nog heel slecht zýcht en een steeds gladdere weg. Tussen 2 dorpjes ýn besloot onze trutschutter mety jarretelaandrýjvýng helaas om er mee op te houden. Deze keer konden vloeken of smeekbeden danwel helpende Jordanýers geen goed doen, de auto was op! Na 2 uur ýn de kou staan werd onze auto weggesleept en mochten wýj ýn het slechts ýets warmere polýtýebureau verblýjven. Na nog zo,n 2,5 uur, waarýn we de burgemeester er van overtuýgd hebben dat Nederlanders geen >Duýts praten, was de auto dooronze held hortend en stotend tot leven gewekt. Onderweg naar Karrak hýeld onze bolýde er na de eerste de beste plas wederom mee op. OK, het water was een halve meter dýep, maar toch. Na wat enthousýast aanduwen van onze kant en het mýsvoeteren van enkele pedalen kregen we hem deze keer echter weer aan de gang, waarna we de rest van de dag NIKS meer gedaan hebben.Na een snel bezoek van het kasteel en wat ook door de paus bezochte sýtes (Mount nebo voor býblefans) snel terug naar Amman om onze boodschappenwagen weer ýn te leveren. Terug býj de Camel autoverhuureýkel )huur daar nooýt!) bleek onze bumper flýnk naar de kloten te zýjn. Mýsschýen goedkoop ýn Jordanýe, maar wýj moesten het kreng betalen, wat wýj natuurlýjk ýn 1e ýnstantýe weýgerden, want ZIJN kutauto hýeld er tenslotte mee op. Na gedreýg met contracten en rechtzaken en sterke armen moesten we uýteýndelýjk de 108 gulden toch ophoesten. Mopper klaag vloek. Snel door naar de HEILIGE STAD dus.Na veel no stamps geroep en een grondýge body search býj de grens mochten wýj occupýed palestýne býnnentreden. Wýj snelden meteen naar de Holy Sepulchre, de meest heýlýge kerk ter wereld (waar Jezus gekruýsýgd en begraven ýs). Net toen wýj lekker op gang waren, werden wýj de kerk uýtgeveegd door zenuwachtýge securýtymensen met HELE GROTE GEWEREN. Men neme een man ýn keurýg pak met oordop, draadje en een geoefend stoere blýk (een zonnebrýl ýs optýoneel). Hýj heeft ýn zýjn hand/arm/armen een geweer drýe keer de grootte van een Hyundaý Atoz, waarmee hýj nonchalant ýn onze rýchtýng wýjst. En dan zýjn er zeker 5 van deze, met nog een bataljon mýlýtaýren. Wýj hadden dus nýet zoveel zýn om lang ýn de kerk rond te blýjven hangen. Buýten werden wýj ýn de stemmýng gehouden door vrolýjk zýngende mensen, waaronder de hýt "John Paul Two, We Love You". Ennogmaals vereerde Zýjne Heýlýgheýd ons met een bezoek. Toen hýj al wuývend langs was geweest besloten wýj maar flýnk te gaan klagen over wereldreýs tot nu toe. We waren dus snel klaar býj de Klaagmuur en wýe kwamen we weer tegen? Il Papa hýmself, weer met een flýnk aantal bodyguards en met 80 km per uur op weg naar het vlýegveld. Verder gezýen ýn Jerusalem: het graf van Davýd (12e eeuw), de zaal van het Laatste Avondmaal (12e eeuw), het graf van Marýa (2 verschýllende), de Olýjfberg (ýnclusýef de tuýnen van Gethsemane) en nog een het graf van Jezus. Ook zýjn wýj natuurlýjk naar Bethlehem (wat gebeurde daar ook alweer?) en Yad Vashem (Holocaust gedenkcomplex) geweest. Voor mensen dýe er nu nog aan twýjfelen, dýe hemel ýs wel ýn de pocket. Pak dýe Petrus!Toen kwam de uýtdagýng: ýn 1 dag van Jerusalem naar Damascus. Na wederom veel "no stamp" gereutel en heel veel wachten overal lukte dýt ons.In Damascus hebben wýj ons eerst gestort op 2 queestes: Het výsum voor Iran en de queeste voor de Holy Myrre. Wýj op weg ýn onze nette kleren naar de ambassade van dýt mooýe schone nette ýslamýc republýc.Kom over 5 dagen maar terug.5 dagen later werden wýj dan ook verblýjd met wederom een schýtterende stýcker met stempels ýn ons paspoort, welke ons toegang gaat verschaffen tot Iran. Queeste 1 voltooýd. Ondertussen de oude stad ýn om onder de ýnspýrerende leýdýng van Ome Mauk vol vuur op zoek te gaan naar Myrre. Ettelýjke kopen thee later wýsten we hoe het ýn het engels uýtgesproken werd, verassend genoeg, Murr. Na het raadplegen van wederom een geestelýjke (Do you know the story of the 3 kýngs? They carrýed gold, and 2 other thýngs. We do not want the smelly stuff) hadden we een papýertje waarop Murr ýn het Arabýsch geschreven stond. Het bleek een boomstronk te zýjn dýe we na nog een uur zoeken gevonden hadden.Týjd om uýt te rusten ýn de Hamman, een onvergetelýjke ervarýng..Chopper. Na een jetser van een stoombad en een flobser van een zweethok werden wýj schoongeschraapt met kamelehuýd, enkele dode huýdlagen lýchter werden we kort maarr krachtýg gemasseerd, tot verdrýet van onze ruggegraat. Na nog meer stoom werden wýj ýn 8 handdoeken gewýkkeld en thee gevoerd. Langzaam opgedroogd te zýjn geweest heben gedaan wýj verlaat Hamman onvergeten schoon wýj wel.Syrýe was verder vooral goedkoop, en haar major attractýe, de Romeýnse ruýnes býj Palmyra, výelen ons als wat tegen. Het týjdstýp, 6 uur des ochtends, alsmede het feýt dat dýt de zoveelste Romeýnse meuk met pýlaren was, kon verklaren dat dýt zo was. Gelukkýg des mýddags met enen 4wd den woestenýjen ýngetoogd en erop uýt. Mýddenýn dewoestýjn een redelýjk cool oud fort, maAR de 4wd was gaver. Bosra was er ook. Daarn anaar Hama, met een excursýe naar het Krak des Chevallýers, het best bewaarde kruýsvaardersfort ter wereld. Na het neer laten dalen van snoep en bloemen op Duýtse tourgroepen en enkele uren door het kasteel flubsen, achtervolgd door 14-jarýge Françaýses dýe allemaal een foto van Jelle wýlden, gýngen we terug naar onze kamer met sattelýte tv. Prýma hotel. Allepo stop Saaý stop Bus stop Ýstanbul stop. Een spannende reýs van 22 uur ýn de bus geplet worden door 1500 kg wegende vrouwen achter de rug, waarýn Daan ook nog 10 uur met zýjn Turkse vrýendjes gecomunýceerd heeft.
Eýnd goed ýnspýratýe weð
Önþ
PÞ, mýsschýen wel skýeen
aangezien iedereen commentaar had op de ýtjes, gebruiken wij nu met pijn en moeite de normale i's. We vervelen ons nu in Erzerum (de tering) na alle bezienswaardigheden er in een kwartier doorheen gejaagd te hebben en het regent ook nog dus vanwege daarom mailen wij enzo.FLASHBACK! We nemen jullie weer terug naar een pittoresk Aleppo, die andere leuke stad. Voor wij dit jubeloord verlieten besloten wij ons te vermaken.. Bij gebrek aan vermaak besloten wij een filmpje mee te pikken. We konden kiezen uit: Major Saab, Cherry 2000, Annihilator 23, vele Jean Claude Vandamme films en klonen en Tombstone. Deze laatste leek ons het minst vervelend. De Syriers waren het hier duidelijk niet mee eens getuige het aantal bezoekers. 4. Wij dus. Bij gebrek aan concurrentie besloten wij ons uit te spreiden over zoveel mogelijk stoelen, vieze snoepjes etende en water drinkende. De eigenaar van de bioscoop werd ook nog boos omdat wij onze voeten ongegeneerd verhieven. De film begon. Het bleek meteen al dat Tombstone een klassieker zou worden, mede gezien het voortreffelijke acteerwerk. Wat ze zeiden konden we ook nog eens nýet horen maar door de schaduwen heen zag het er wel intelligent uit. Het volgen van het verhaal werd ook bemoeilijkt door at random knip en plakwerk van de Syrische censuur. Kortom, een ervaring om een mailtje over naar huis te schrijven. Lo! Terug naar Turkije. Ýstanbul was leuk. Ankara niet. Hier gingen we dan ook alleen heen om onze post op te halen. Onze Turks vrienden van de post bleken er ook nog een paar verdonkeremaand te hebben. Gelukkig waren de CDs wel aangekomen, wat ons hart ophief tot de hemel. De rest van Ankara liet ons weer snel nederdalen. Snel door weer naar Göreme, in Cappadoccie. In tegenstelling tot Ankara waren hier:
a een leuk hotel
b een leuke omgeving
c TUBORG
d goed eten
e aardige medereizigers
f een goede vechtpartij
g goed weer
h puinhelling glijden
i de president
ad b: Surrealistýsch (Tolkienesk Pýttoresk) maanlandschap, met underground passages en ook bovengronds upperground splendid scenery (oh yeah).
ad c: Lokaal gebrouwen, dus goedkoop en toch lekker
ad f: Uitgelegd door de lokale Engels sprekende theeleut, 2 Turken die op de vuist gaan (broers) vanwege drank, gebeurde 1x in de 5 dagen.
ad i: op doorreis.
Na ons hier 2 dagen uitstekend vermaakt te hebben door naar Trabzon, gelegen aan de Zwarte Zee. Hier was een klooster op een bijna onbegaanbare rotswand, waar ervaren beklimmers 45 minuten over doen. Na 20 minuten stonden wij boven (hijgend) te kijken naar alweer een niet vervelend uitzicht.
Nu bevinden wij ons in Erzurum op 2km hoogte, waar dus geen klap te doen is als je niet gaat skieen. Maar dit doen wij wel in Ýran, waar wij vrijdag naartoe gaan.Wij hopen hier ons visum van 5 dagen met een jetser te kunnen verlengen, want anders zijn we erg snel in Ýndia.Blijft ons verblijden met mail, maar stuur GEEN forwards, die duren een halve dag om te laden.
Pilav,
ons
In Jurken? Ja, we've been local and beyond. Vandaag vanwege de enorme hitte hier de lokale kledij aangeschaft. Na het zien van talloze tailor shops, metof zonder kinderarbeid, sloegen wij uiteindelijk toe in een winkel die WEL onze maten had. Dus zitten wij nu in Quetta (Pakistan, voor de geografisch verdwaalden) gehuld in de shalwar qamiz, een jurkpyama. De jurk op de knieeen, daaronder een broek waar een zwanger nijlpaard nog rustig haar baantjes in kan trekken. Maar wel lekker koel dus. Hier in Quetta is het sowieso erg koel, slechts een graad of 32. Nee, dan Lahore (morgen) en Islamabad, daar is het tenminste goed warm, een graadje of 45. In India ook,dus gaan we maar naar China.China? Ja China! Over de Karakorum Highway (K2)naar Kashgar. De in Iran ontmoette Australiers vertelden ons namelijk dat je zo WEL makkelijk naar Tibet kan en dat de Karakorum highway a) schitterend en b) een stuk kouder is (pak die toppen van boven de 8 kilometer). Om in Tibet te komen moeten weechter wel half China door, en dat is groot...heeeel groot. Daarna via Nepal naar India, waar het dan hopelijk een stukje koeler is. Stuur dus de komende2 weken geen post, daarna gewoon weer naar New Delhi. Vragen? Bel ouders! (de onze dan) Bel Jerre niet, want die is dronken.OK, een klein stukje Turkije nog. De laatste avond brachten wij door in Doggubaysit. Die avond werd ook de voetbalkraker Leeds-Galataseray gespeeld.
Dit is de meest belangrijke wedstrijd in de Turkse voetbalhistorie, dus lieten wij hier zelfs ons bier voor staan (snel nog voor Iran) en gingen de wedstrijd kijken in het lokale theehuis. Nadat wij heel erg duidelijk hadden gemaakt dat we niet Engels waren (want alle Engelsen zijn als Jorg Haider en werden dus terecht vermoord, merkte een local genuanceerd op) werden wij overstelpt met thee en nootjes, waar we nog harder Galatasaray van gingen roepen. Gelukkig verliep de wedstrijd voorspoedig, zodat na de wedstrijd een volksfeest van toeterende auto's en schreeuwende mensen kon losbartsten. Maar wij hadden nog een belangrijke taak. Het was dan wel 1 uur snachts en we moesten om 7 uur op maar die liter bier pp moest nog op. En snel. Het lukte. Blub.Toen Iran. De grensovergang was eenvoudiger dan die van Nederland naar Belgie, er werd alleen evwen in ons rugzakje geknepen en daar stonden wij inde Islamic Republic. Zonder geld nog. Dat probleem werd snel verholpen door een aantal moneychangers die zich als gieren op ons stortten, maar als wezels afdropen bij het naderen van een douanebeambte op een brommertje. Daar stonden wij met onze rials zonder dollars gegeven te hebben. Helaas werden we iets later toch van onze dollars afgeholpen, en stonden wij met heel veel briefjes van 10.000 rial in onze handen (ongeveer 2, 50). De bus in en naar Tabriz. Kostte wel f1,70 voor 250 kilometer. Iran is een erg duurland. De mensen in Tabriz waren erg aardig, thee hier, thee daar, vreemde mannen gekust en met communisten over politiek gepraat.
Teheran is de hoofdstad van Iran. Daarom zijn er ambassades, bijvoorbeeld deNederlandse, die echter wel gesloten zijn op dagen als eerste paasdag, wat licht frustrerend is als je er 2 en een half uur naar gezocht hebt. Jelle jarig taart in duur hotel lekkeer eten weg uit Teheran.Maar wel stijlvol, want vliegend. Kostte wel een geeltje pp naar Esfahan. Esfahan is een mooie stad met een prachtig plein en mooie moskeeen. Dat is Shiraz ook, maar dan iets minder en dat was jammer. Nu krijgen we bijna ruzie over hoe leuk Shiraz niet was. Conclusie: Shiraz was algemeen niet leuk (we zijn nog steeds echte Nederlanders in het zoeken naar compromissen).Daarna zijn we ook in Kerman geweest waar we snachts gedumpt werden in een slecht hotel en waar het eten zo lekker was dat het bij Mauk wel heel vloeibaar weer naar buiten kwam. Daan deed gezellig mee.Bam!Dat was wel leuk, een verlaten oude stad gebouwd van vastgekoekte schapestront. Duidelijk een hoogtepunt van Iran, serieus.Zahedan was dat niet. Ook in Zahedan was er een hotel, en wel een hotel met het uitnodigende bord "a cheap and clean place for tourists".Goedkoop was het, en op miraculeuze wijze hadden alle kakkerlakken zich verstopt op het moment dat we de kamer inspecteerden. Daarna hielden ze ons echter constant gezelschap, samen met mieren en rare kevertjes.Zahedan is een aparte stad. Zo loop je een bazaar uit en zo sta je op een kruispunt midden tussen een menigte Iraniers die toekijkt hoe een van hun medelanders een zweepslagje of 30 toegediend krijgt. Daarna denk je: wij willen dollars wisselen, dus je loopt wat rond in de bazaar en laat in het gesprek terloops doch regelmatig de woorden dollar change en rial vallen. Normaal werkt dit, maar in Zahedan reageerde er helemaal niemand. Banken dicht en honger? Dus maar slechte koers in hotel.Uit Zahedan vertrekt een keer per week een trein. Die gaat naar Quetta, 704 kilometer verderop in Pakistan. Dit wondertje van technologie bereikte op dit traject een gemiddelde snelheid van maar liefst, hou je vast, pak hem beet leg hem neer daar komt ie: 21 kilometer per uur. De snelle rekenaars weten nu dat wij zo'n 34 uur later aankwamen. Dit is niet leuk omdat:-het buiten 40 graden is -er geen airco is-het binnen dus ook 40 graden is-vliegen graag binnen zitten -het raam niet dicht kan en de zandstorm dus ongehinderd binnen waait-water (o nee per ongeluk spa rood gekocht, hoera) ook 40 graden is-je onderweg niks kan kopen-al het voedsel of bederft, of plakt of een plank is geworden waarmee je de gemiddelde Pakistani een flinke hersenfractuur kan bezorgen-je het perron niet afmag als de trein stopt (wat hij dan ook meteeen een half uur moet doen omdat de motor moet afkoelen) omdat je armed guards je dan niet kunnen beschermen-als je 10 kilometer van Quetta bent, er nog een paar uur flink gferangeerd moet worden.Maar gelukkig gaan we morgen weer voor 31 uur de trein in! Nu door het gebied waar het 48 graden is (dat is ook voor Pakistan heet hoor) naar Lahore, waar de temperatuur snachts misschien wel onder de 30 graden zakt (overdag 42 ofzo).
Daan wil nog even iets positiefs over Quetta zeggen:
Groeten uit Quetta
Daan (wij ook hoor)
Zo zit je in Quetta, en zo zit je nog steeds in Quetta! Het enige goeie nieuws is, we leven nog wel. Het voor de vorige emailsessie genoten bezoek aan het lokale Chinese restaurant was een traumatiserende ervaring. Het etenwas lekker en veel, maar de daaropvolgende nachten waren lang, ranzig en doorlopend voornamelijk doorgebracht op de wc van onzer hotelkamers. Natuurlijk waren ons ook de luxe-artikelen wc-papier en zitmogelijkheden ontnomen, wat jammer is als liggen een intense schijtattack triggert en schijten zelf ook. Wel praat je op een heel ander niveau. De gesprekken gaanover zaken als, spoelde jouw poep vanzelf weg of moest je nog doortrekken? en hoe nat zijn jouw scheten?De volgende dag voelde eerst alleen Maurits zich bijna-dood dus waren we nogbijna met de trein gegaan. Gelukkig toch de kaartjes gecanceled want diezelfde middag lagen we allemaal met buikkrampen op bed of met schijtattacks boven de wc's. Veel drinken is dan officieel het devies, maar aangezien dit er danwel uitgekotst danwel in zeer vloeibare vorm uitgescheten werd had dit niet zo veel zin. Toen we de volgende dag dan ook nog zieker bleken te zijn (koorts en Mauk schijt zwart, en maarten ook, alleen Jelle had weer relatief mazzel) Dus naar het ziekenhuis gestrompeld, door de hitte en bijna omvallend van duizeligheid. Hier zijn we eerst het hele ziekenhuis door gesleept, waarna we in een niet al te schone zaal op een nog iets minder schoon bed werden geplempt. Interessant waren vooral de bloedvlekken op de muur, dat geeft je echt een gerust gevoel. Jelle mocht medicijnen halen, waarna ons (na enig aandringen) verteld werd dat we een groot vochttekort hadden en dus aan hety infuus moesten. Maarten kreeg naasthet infuus ook nog een injektie tegen de koorts, die daarna steeg tot 39,5. Alle medicijnen haddden we zelf gekocht en alles was dus gelukkig wel steriel. Na een uurtje of 6 daar gelegen te hebben met als interessantste intermezzo het doodgaan van een kerel die had geprobeerd (met suc6 dus) zelfmoord te plegen, was het infuus leeg en mochten wij, gewapend met een batterij pillen tegen onze amoebic dysentery weer naar de hotelkamer.Het ziekenhuis bleek echter geen soelaas te bieden, vooral Daan had nog een erg leuke nacht, met een wc-bezoek om de 3 minuten.De volgende dag ging het dankzij de medicijnen gelukkig wel duidelijk beter,de diarree was minder en de koorts was bijna weg. We zijn nu bijna beter, kunnen weer eten (nooit meer chinees) maar zijn alleen na 10m lopen al heeeeel moe. Na 2 keer de treinkaartjes gecanceled te hebben en niet voor de derde keer deze rit van 38 uur willen boeken gaan we nu lekker met het vliegtuig overmorgen naar Islamabad/RAWALPINDI! Voor de mensen die ons graagal terug hadden willen zien, jammer joh, we waren bijna thuis geweest.
Met natte scheet tekenen wij
ons
Voor de mensen die het nog niet wisten: wij zijn weer helemaal gezond! Helaas zijn we wel in Islamabad, de niet zo interessante hoofdstad van Pakistan. De Nederlandse ambassade heeft ons echter eindelijk nieuwe paspoorten verstrekt, waardoor wij morgenochtend deze vooral snikhete stad weer kunnen verlaten. Even dan, want maandagochtend zijn we weer terug om ons China visum op te halen. Wat hebben wij de afgelopen week uitgevoerd?Wij hebben, met pijn in het hart, Quetta verlaten. Na een emotioneel afscheid op het vliegveld was het tijd om de terrorist van de brave reizigerte scheiden. Secutity check na security check moesten wij ons laten welgevallen, waarbij Mauk zelfs tijdelijk werd gescheiden van zijn schoenen.
Deze zijn maat 47, kunnen dus makkelijk een bom of een hoop drugs bevatten en moesten perse door het rontgenapparaat. In plaats van in 38 uur waren we nu wel in 2 uurtjes in Islamabad. Onderweg hebben wij valiant een poging tot vergiftiging weten te verijdelen, dit door het ons aangeboden vliegtuigvoedsel niet tot ons te nemen.
Islamabad is anders. Opgericht in 1967 bestaat de stad uit fantasieloze blokken, met daarin huizen en wat weinig interessante winkeltjes. De blokken hebben prachtige namen als G6 of F9, de straten zijn gezegend met: G6 4-85, wat een typisch Islamabad adres brengt op G6 4-85 102. Ook de winkels hebben namen als Shop 1, Shop 2, Shop 3 en Shop 4. De enige attractie van Islamabad is het goedkope internet en de dure hotels, vanwege de airco.Na hier 2 dagen geweest te zijn en het nieuwe paspoort bij de Nederlandse ambassade hadden aangevraagd (dit duurt wel een weekje meneer...) zijn we snel de veel koelere bergen in gevlucht. Abbotabad, Nathiagali en Murree hebben van onze aanwezigheid mogen genieten. Ook wij waren zeer verheugd, bij een temperatuur van 25 graden is het leven weer een stuk mooier en is deomgeving ook niet lelijk.
Maandagochtend zouden onze paspoorten klaar zijn, dus vroeg vanuit Murree vertrokken naar Islamabad. Wij naar de ambassade en Maurits terug naar Murree om zijn daar vergeten paspoort op te halen. Maurits was succesvol, wij niet. Door de ramp in de buurt van Hengelo was Maarten zijn aanvraag nogal in de vergetelheid geraakt. Pas vandaag konden we eindelijk ons nieuwe paspoort in ontvangst nemen. In de tussenliggende tijd zochten wij naar verkoeling in de vorm van een zwembad. Dat mislukte. Na snel weggegaan te zijn bij het duurste hotel van Islamabad vanwege de belachelijk hoge prijs probeerden we het bij het nationale zwembad. Zoals jullie misschien weten isPakistan een islamic republic. Het is dan ook niet meer dan logisch dat het nationale zwembad niet bevuild mag worden door onreine christenhonden, toch?Daar mochten we dus niet zwemmen. We mochten het wel gaan proberen bij de ietwat exclusieve Islamabad club. Members only uiteraard maar als je er blank en arrogant uitziet kom je wel binnen. Eenmaal binnen was het toch wel duidelijk dat wij niet tot de nietbier-buikige oude mannenclub behoorden, en mochten we niet zwemmen. Ook thee mochten we niet consumeren, vanwege onze ongepaste kledij. Conclusie: als blanke christen heb je geen dorst en wil je niet zwemmen, tenzij je rijkbent. In Rawalpindi (zusterstad van Islamabad) was gelukkig wel een bioscoop die onze behoefte aan geweld uitstekend wist te bevredigen door de bekende Arnie-film Commando te vertonen. Daarna hebben we in een duur hotel gegeten en de decadente westerling uitgehangen (en dat kost je dan voor eten, drinken, drinken en drinken wel 17,50 pp).Nu op zoek naar verkoeling!
Gezegend met paspoorten verblijven,
Wij
Tashkurgan heette het, maar wat maakt het uit.
Het was het eerste plaatsje in China waar we stopten en China heeft: BBBBIIIIEEEERRRR!!!!!! Veel zelfs. Maar dat mag ook wel, het is namelijk volksdrank nummer twee. Voor wie het wil weten; volksdrank nummer een is warm water met zo nu en dan een kleurtjezodat je denkt dat het thee is.Overigens is Chinees bier niet echt wat je noemt lekker. Maar wat doet dat er toe als het maar een piek kost voor een fles van 640 ml.Maar eerst nog wat vage herinneringen uit het pre-bier-tijdperk. Dit tijdperk duurde overigens wel ruim 5 weken, maar begon toch richting een eind te kruipen toen we Islamabad verlieten. Met pijn in ons hart lieten we deze inspirerende glorieuze metropool achter ons, maar toen onze traantjes gedroogd waren betraden we met ferme tred de Karakoram Highway. Blauw gebeukt in een vehikel dat men in Pakistan de naam "bus" waardigacht bereikten wij in zo'n 19 uur Gilgit, midden tussen de bergen van de Himalaya, Karakoram en Hindukush. Vanaf een hoogte van zo'n 1500 meter kijk je daar uit over pieken van boven de 7000 en soms zelfs boven de 8000 meter.Helaas voor de fundamentalistische mullah die we in de bus tegenkwamen inspireerde zelfs dit landschap ons niet tot de islam. Geen paradijs voor ons.Na een dagje uitrusten in Gilgit (en een gezellige ontmoeting met het riool,Daan dan) op weg naar Karimabad met uitzicht op de Rakaposhi (7777 meter oid). Daar pikten we even een gletsertje mee en verminderden wij de hoeveelheid foto's die we nog moeten maken aanzienlijk. Er was geen elektricteit in Karimabad, maar 's avonds ging ongeveer twee uur lang de generator aan zodat het hele dorp kon staren naar de verrichtingen van Hulk Hogan en de zijnen. Ongewild verpestten we de dag van een oud mannetje toen we hem vertelden dat het niet echt was.Passu had nog meer gletsjers, helaas, dus moesten we wel weer wandelen. Zo gedaan.Tijd om Pakistan te verlaten: de geplande 4 dagen waren nu echt op, en als we nog langer zouden blijven zouden we ons zelfs moeten registreren als "resident". Dan maar China.
De Karakoram Highway klom vanaf Passu gestaag totdat de Khunjerab Pass en
daarmee een hoogte van 4800 meter bereikt was. Dit was de grens met China.
Vanaf daar nog drie uur naar beneden tot Tashkurgan, waar we door streng
uitziende militairen door de immigratieprocedures geloodsd werden (ze waren erg
geinteresseerd in onze cd's, misschien waren het wel cdroms?) alvorens opgepikt
te worden door een lelijke hoer (ja sorry hoor) die de hele tijd liep te
schreeuwen en geld wilde wisselen, wat helaas wel moest. We werden afgezet bij
een hotel met een ultiem vriendelijke staf die Engels uit een boekje had
geleerd (yes mister, you're welcome) en behoorlijk ranzige WC. Wegingen meteen
eten en liepen maar een restaurantje binnen waar niemand ons verstond (zoals
wel vaker voorkomt in China), maar waar wel BIER was. Hier namen we dus maar
meteen twee biertjes (640 ml natuurlijk) en merkten we datonze gewenning niet
meer was wat het geweest was. Na niet helemaal recht naar ons hotel terug
gelopen te zijn, besloten we maar nog wat bier te gaan kopen wat (zo bleek 's
nachts) niet zo goed viel bij Maarten.
Aangezien Tashkurgan niet bijster interessant was gingen we de volgende morgen
maar snel door naar Kashgar in een busrit waar we gemiddeld een halve meter
boven onze stoelen zweefden. Het uitzicht was daarentegen weer niet echt
vervelend. In Kashgar bezochten we de bazaar waar we ieder een mooi hoofddeksel
op de kop tikten (ja, zelfs Maurits vond er een die hem zelfs relatief goed
stond). Verder hebben we de tijd een beetje doorgebracht met poolen (op elke
straathoek een pooltafel) en wat schaken.
Het bleek zelfs vrij makkelijk om een kaartje te kopen voor de trein dus we namen een hard sleeper naar Urumqi. De trein was van behoorlijke afmetingen en ook behoorlijk vol met Chinezen, maar toch verliep de reis vrij goed (wel31 uur). Deze verbinding was ook maar enkele maanden oud, dus hier hadden wegeluk mee. In Urumqi namen we een hotel die geen douche bleek te hebben, maar we konden in ieder geval meteen weer wat slapen. Eenmaal wakker kwam Maurits er achter dat zijn fototoestel niet was waar het moest zijn (bij onsdus) en meteen hierna brak zijn zonnebril. Jammer.
Nu zitten we nog in Urumqi en dat was het.
Ons met bier.
Om maar aan alle onzekerheid een einde te maken: we komen toch maar terug, hoe leuk het ook is. Niet omdat we jullie zo aardig vinden, maar het geld raakt helaas ietwat op. Gelukkig hebben we wel een redelijk goedkope vlucht kunnen vinden bij, jawel, Kuwait Airways. Deze topmaatschappij gaat ons op 10 of 11 juli vervoeren van Delhi, via Koeweit, naar hopelijk Amsterdam maar anders Frankfurt. We hebben sowieso een ticket voor de 11e naar Frankfurt, en staanop een wachtlijst voor een vlucht naar Amsterdam op de 10e. Hopelijk hebben we snel duidelijkheid en kunnen we toch naar Amsterdam.
Tot die tijd gaan we ons waarschijnlijk nog best redelijk vermaken, zo hebben we een 2daagse raft-trip geboekt, precies tussen de laatste 2 wedstrijden van de oranje zegereeks in.We zitten nu in Kathmandu waar het, zeker vergeleken met Tibet, heel erg toeristisch is. Het Italiaaanse eten is echter heel erg lekker, en je kan ook dingen kopen hier! Niet alleen yak-produkten (yakboterthee, gedroogde yak, yak-burger, yak-kaas, yak-bot, tralala).We zijn nu dus weer uit de hoogte (nog maar 1500 meter), nadat de tijd in dehoogte van Tibet vooral voor Jelle erg opwindend was zustergewijs gezien.Voordat we deze opmerking verhelderen gaan we eerst terug naar Urumqi, de plekvan onze laatste email. Voor de rest valt er helemaal niets te melden over deze place not to be, dus snel door naar Turfan. Turfan wordt gepromoot als toeristische attractie en dat is, naar onze zeer bescheiden mening, niet geheel terecht. Het fijne van Turfan is dat je het ook letterlijk kan afzeiken. De grootste attracrtie is er namelijk een oude stad gebouwd van modder. Helaas is er over de jaren heen iets verloren gegaan van de pracht van deze stad, zodat nu nogal wat fantasie vereist is om hier een stad, of eigenlijk uberhaupt iets in te zien. 20 Yuan verder. Daarna nog oude graftombes (10 yuan per lijk), een wijngaard (15 yuan), een irrigatiekanaal (2 jaar oud, 15 yuan), een toren (1 yuan per meter in de hoogte) en last but not least de Flaming mountains. Dat kostte niks, maar dan keek je ook naar een paar saaie heuveltjes.We waren dus nietzo heel blij met de niet-bezienswaardigheden in China, totdat we in Dunhuang kwamen. Aldaar bevinden zich de Mogao caves. Het zijn er 492 met duizenden boeddha-beelden en muurschilderingen. Hoogste Boeddhabeeld 35 meter lalala leuk. Ook leuk: de Chinese muur. Hij houdt op in Jiayuguan en toevallig moesten wij daar toch langs. Afvinken die muur en ondertussen ook nog een fort meegepakt. Het leukste van Jiayuguan was eigenlijk nog dat we er geheel op eigen kracht in het Chinees treinkaartjes gekocht hebben. piao Xi'an xiexie.Aangekomen in Xi'an na 30 uur trein waren wij toe aan wat rust. Dat lukte. Na 2 dagen Xi'an hadden wij al een voetbalwedstrijd gezien. Bijna een voetbalwedstrijd dan. De Chinese TV zag de schwalbe van R. de Boer blijkbaar al aankomen en censureerde de laatste 20 minuten van Nederland-Tsjechie. Desalniettemin hoorden we de uitslag, waarop wij de nachtwaker van het hotel tot wanhoop dreven. Hij kon best goed ENgels, want bij de aanblik van 4 hossende gekken in oranjeshirts om half 5 's ochtends was zijn (op zich terechte) reactie: "oh my god". Hij had wel bier. De volgende dag.
Ja. Hij begon laat maar we hebben wel veel met onze Hup Holland-vlag gezwaaid naar verbouwereerde Chinezen.Toch nog wat cultuur in Xi'an: de Army of terracotta warriors. Een leger van aardewerken mannetjes, opgegraven door Chinezen die vervolgens de lege hal waar de warriors ooit waren tot toeristenattractie verhieven. Gelukkig warener in een andere zaal nog wel een hoop warriors.
Vanuit Xi'an naar Chengdu. Hier 2 dingen.
1 Panda's. Kleine panda's (niet zo leuk) en reuzenpanda's (wel erg leuk). Jekent ze wel. Zwart en wit, eten veel slapen veel, Prins Bernhard staat op goede voet met ze en knuffel, knuffel. Op de fiets tussen de Chinezen door (heel veel niet uitkijkende chaotische fietsers, automobilisten en andere blijkbaar-weggebruikers. het tegemoetkomend verkeer komt hier dan tussendoor) naar het ietwat grof genaamde Panda Breeding and Research centre. Onze fietsen bleven bijna heel en dus nog net op tijd, ze waren nog wakker. Panda's van dichtbij, verder hun voortplantingsorganen van zeer dichtbij op sterk water gezien. Conclusie: Panda's hebben een kleintje.
2 vliegen naar Tibet. De Chinese overheid wil wel toeristen in Tibet, maar dan vooral in ruil voor geld...veel geld. Alhoewel de prijzen gedaald waren kostte een vliegticket nog steeds bijna 600 piek. Het vliegticket zelf was ca. 400 gulden, de ritjes van en naar het vliegveld 200. Maae goed dan ben je ook op "the roof of the world". Lhasa, de hoofdstad, ligt al op 3700 meter, afgerond 10km dus. Da's hoog.
De eerste dag erg leuk, vroeg aankomen, hotel, slapen, eten en dan eindelijkom kwart voor drie 's nachts: nederland-Denemarken. En jawel, een Nederlandse kroeg in Lhasa. Temidden van een Nederlander of 20 en 4 arme Denen de wedstrijd gezien en bedronken met, jawel, Nedelands bier. Oh wat isHeineken opeeens lekker. 3-0 Holee.De arme Denen wisten hier slechts een blote (overigens niet onaardige) deense reet tegenover te stellen.De volgende dag begon, verassend genoeg, weer iets laat. Die dag alleen naarde Jokhang Temple, waar we precies op tijd waren voor en onbegrijpelijke maar erg fascinerende Boeddhistische ceremonie. Dit alles inclusief brandstapels en mompelende monniken.Tibetaanse Theo's doen echt hummmmm. Hierna nog een hoop interessante, maar ingewikkelde dingen gezien, waaronderdomme tourgroepen, monastery's en debatterende monniken.Nu waren we gewaarschuwd. Lhasa is hoog, erg hoog. Dus eerst een paar dagen acclimatiseren, rustig aan, beetje rondlopen en vooral geen bier.Dit laatste was al niet gelukt, maar ook het rustig aan was voor ons stoere Hollanders echt niet nodig. Fietsen dus. Naar de Drepung Monastery, iets boven Lhasa zelf, normaal gesproken een leuk maar klein klimmetje. Op 3800 meter is het zuurstofgehalte echter net iets lager, en krijg je, heel simpel, geen adem. Dus na 2 a 3 minuten heftig hijgend van onze fietsjes afgestapt en rustig lopend door. Ook hiervan raak je dan echter nog meer buiten adem en pas na een pauze van zo'n 10 minuten was de ademhaling weer enigszins normaal.
Toen waren we er inderdaad van overtuigd dat enige acclimatisering wel nodigwas. Te laat! Voor Jelle dan, die na de 3e dag steeds meer koppijn kreeg en op dag 5 een lichtblauwe kleur begon aan te nemen. Toen kregen ook wij het vermoeden dat er misschien iets meer aan de hand was dan de door de zeer betrouwbare Tibetaanse dokter vastgestelde lichte keelontsteking. OK, ook pijn in zijn keel, maar vooral het feit dat de dokter ook nog eens aan tandheelkunde deed nam ons vertrouwen iets weg.Misschien een slecht moment zo vlak voor de halve finale om iets positiefs over Italianen te zeggen, maar we kunnen er hier echt niet onderuit. Ze hebben namelijk een ziekenhuis neergezet in Lhasa, en dat was goed! Binnen 5minuten lag Jelle aan de zuurstof, en na enige tijd werd er aangerukt: hartslagmeter, bloeddrukmeter, zuurstofgehaltemeter en, uiteraard, infuus. En jawel, jelle had High Altitude Pulmonary Edema.Mede door deze goede behandeling overleefde Jelle tot zaterdag, en had hij eigenlijk al snel weer te veel praatjes (hij bleef zeuren over dingen als eten). Hij moest echter wel geevacueerd worden naar lagere hoogte, in dit geval dus Kathmandu, om zijn oh zo kostbare leven uit de klauwen van de doodte ontrukken.Ondanks alle mogelijke tegenwerking van het Zilveren Kruis zijn we er toch in geslaagd 2 vliegtickets te bemachtigen voor de vlucht naar Kathmandu. Hier zijn Jelle en Daan heen gevlogen, Maurits en Maarten gingen overland. Toen zijn er ook nog heel veel dingen gebeurd.
Verhaaltje voor de volgende keer echter,
Slaap zacht, wij ook.HOLLAND!
Ons
P.s Nee, don't worry, we gaan niet de maffia in.
pps. 6-1!
En dat was het dan……
Foto's van de reis zijn nog te bezichtigen op de eindelijkopweg-pagina